Afrodite Tapınağı, antik dönemin etkileyici mimari yapılarından biri olarak öne çıkmaktadır. Özellikle MÖ 3. yüzyılda inşaatına başlanan bu tapınak, çeşitli evrelerde geçirdiği değişikliklerle birlikte Roma döneminde anıtsal bir görünüme bürünmüştür. İon düzeni ve birçok sütun dizisiyle, tapınak hem estetik hem de işlevsel özellikleriyle dikkat çekmektedir.

Afrodite Tapınağı'nın mimari özellikleri:

• İnşa Tarihi ve Evreler: Tapınak, MÖ 3. yüzyılda inşa edilmeye başlanmış ve Roma döneminde genişletilerek anıtsal bir yapı haline gelmiştir.
• Plan ve Yapı: İon düzeninde, pseudo-dipteros planlı bir yapıdır; cella çevresindeki sütunlu düzen, iki sütun dizisiyle çevrilimiş gibi görünür. Tapınakta ön ve arkada sekizer, yanlarda (köşeler dahil) on beşer sütun bulunmaktadır.
• Malzeme: Yapı, tamamen mermerden inşa edilmiştir.
• Sütun Özellikleri: Sütun alt çapı 1,04 metre, sütun aralıkları ise 2,96 metredir. 24 yive sahip sütunlar, Anadolu-İyon tarzındaki kaideler üzerindedir.
• Diğer Unsurlar: Tapınağın çevresinde, MS 1. yüzyılda dış sütun dizileri eklenmiş, MS 2. yüzyılda ise geniş bir sütunlu avlu oluşturulmuştur. İmparator Hadrian döneminde kutsal alanın çevresindeki portikolu düzenlemeler tamamlanmıştır.

Tapınak, Geç Antik Çağ'da kiliseye dönüştürülmüş ve bu dönüşüm sırasında cella duvarları sökülmüş, kısa kenarlardaki sütunlar uzun kenarlara eklenmiş ve yapı doğu-batı doğrultusunda uzatılmıştır.